Mentale haring

Mentale haring

De haring
die je je voorstelt
bij het woord haring
is je mentale haring.

Dat hoeft geen echte haring te zijn,
het kan ook de geep, schol of rog zijn
die je zag op de visafslag terwijl
een gezaghebbende stem zei: haring.

Het hoeft geen levende haring te zijn.
De mijne ligt steevast met de staart links
en de ontbrekende kop rechts
bestrooid met uitjes.

Vaak hebben we meer dan één mentale haring:
ook de levende zilvervis op de Brouwersdam
zo overvloedig dat hengelaars baldadig werden
(geen reclame voor de hengelsport).

Of de donkere kroeg op aswoensdag
waar na een slemppartij van drie dagen
iets zuurs moet zijn rondgegaan
– maar elke glimp van vis uitgewist.

Het Hollandse polderlandschap
van de zestiende eeuw
met werkvolk, de mond
naar de zee gekeerd.

Voedingsgedrag leidend
tot een geschiedenis
vol samenscholingen
en wetten om die te verbieden.

Comments are closed.